17 augustus 2005

Oef, het superdrukke weekend is achter de rug. Ik moet je zeggen: 2 wedstrijden in één weekend, en dit een week na het WK Lange Afstand, het valt niet mee. 

Eerst was er afgelopen zaterdag in Embrun (Zuid-Frankrijk) een Grand Prix. Nadat ik het voorbije jaar geen wedstrijden voor Montpellier had afgewerkt voelde ik me nu wel verplicht om voor een vierde keer dit jaar de kleuren van deze Franse triatlonclub te verdedigen. Andermaal een sprinttriatlon, en dit in een schitterend decor en een prachtig weertje. Ik verwachtte wel dat ik wat snelheid te kort zou komen om echt voor de overwinning mee te strijden. Een miserabele "valse start" maakte het echter nog moeilijker: ik ging als laatste te water. Na het zwemonderdeel had ik als twintigste al bijna een minuut achterstand op de Amerikaanse Laura Reback en ik zat ook 30 seconden achter de tot Française genaturaliseerde Jessica Harisson, een uitstekend zwemster en fietster. Door het zware fietsparcours (toch goed 8km klimmen op een totaal van 22km) kon ik echter 't één en 't ander rechtzetten. Ik kwam na het eerste klimgedeelte van een 6-tal km op de kop van wedstrijd, doch de lange slotafdaling bracht me uiteindelijk als 4e plaats in de tweede wisselzone - ik ben helaas een erbarmelijk slecht daalster en zeker met het oog op Hawaii wilde ik geen enkel risico lopen op een val. De afsluitende loopproef was voor mij een maat voor niets: ik verloor wel nog een plaatsje, maar de frisheid/snelheid ontbrak om hierin nog wat te kunnen forceren. Met een 5e stek dus onmiddellijk per auto en trein richting Lommel zodat ik me 's anderendaags aan het thuispubliek kon tonen.

Ik heb me zondag toch wel een paar keer afgevraagd waarom ik dit nu allemaal moest doen, zeker toen ik tijdens de fietsbeurt een helse hagelbui over mij kreeg. En als de beentjes niet echt mee willen, dan is de lol tijdens de 10km er ook wel vlug af. Gelukkig kreeg ik regelmatig applaus van het toch wel talrijk opgekomen publiek, en dat hield mij staande (lees: gaande). En als je bij de finish zo hartverwarmend wordt onthaald door de supporters, dan was het toch weer de moeite waard. Als ik ooit Lommel moet verlaten, dan zal het met pijn in 't hart zijn.

Ondertussen zitten we weer enkele daagjes verder. Veel tijd om te rusten heb ik echter nog niet (gehad). Jan Olbrecht heeft het trainingsvolume al weer wat omhooggekrikt. En de trainingen zal ik de volgende dagen moeten combineren met het ETU-congres in Lausanne, waar volgend weekend ook de Europese Kampioenschappen OD zullen plaatsvinden. Het zal raar zijn deze wedstrijd, waarin ik de laatste jaren toch vaak een hoofdrol heb kunnen spelen, van de zijkant te volgen en voor onze landgenoten te supporteren. "Wat had ik hier nog kunnen maken?", vraag ik me soms wel af. Maar alles moet wijken voor dat laatste hoofddoel: de Ironman in Hawaii. 

11 augustus 2005

Jullie zijn waarschijnlijk al enige tijd in blijde afwachting om nog iets van mij te horen. Helaas is het uitblijven van een verslag van het WK veroorzaakt door mijn drukke agenda. Deze keer niet door de hoeveelheid trainingen maar eerder door andere zaken, maar hierover later meer. Eerst het verslagje van Fredericia.

Vorige week woensdag zijn we dus vanuit Lommel per auto met de Belgische ploeg vertrokken. De reis was, gelukkig maar, super vlot verlopen zodat ik ’s avonds nog de kans had om samen met Jim, het loopparcours te verkennen. Afgelopen donderdag stond vervolgens de verkenning van het fietsparcours op het programma. Dit gebeurde in een typisch Belgisch, maar blijkbaar ook Deens zomerweertje: winderig, buien en fris. In de namiddag dan nog eens een lange zwemtraining in het zwembad afgewerkt, samen met zwemcoach Patrick die me naar het WK vergezelde. Vrijdag was zo nodig een nog meer triesterige dag wat het weer betreft: regen, regen en nog eens regen. Na veel wikken en wegen had ik dan toch besloten het zwemparcours te verkennen, zodat ik ook kon wennen aan het koude water en de kwallen. Gelukkig kon ik zonnecrème van Jim (De Sitter) gebruiken die je ook wat moesten beschermen tegen de kwallen. Maar op mijn gemak voelde ik me zeker niet. Daarna volgde nog de persconferentie, briefing en een laatste looptraining. 

Zaterdag klaarde het weer gelukkig op en buiten een korte zwem- en fietstraining werd er voornamelijk gerust. ’s Avonds kwamen mijn ouders nog langs om nog enkele spullen te brengen, waaronder mijn nieuwe aquaman wetsuit. En dan was het zondag. Om 4u45 ging mijn alarm al af, zodat ik tegen 5u aan de ontbijttafel zat. Na enkele boterhammen met banaan en honing ging het dan richting startplaats. Alles klaarzetten en dubbel checken en de wedstrijd kon (niet vlug genoeg) beginnen. Door het slechte weer van de voorgaande dagen werd om 6u de temperatuur van het zwemwater gemeten om na te gaan of die hoog genoeg was: min 15° om 4km te zwemmen, want anders was het slechts 3km. Natuurlijk was het net 15,0°. Om 7u startten de elite mannen en 3 minuten later was het aan ons. Er stonden 2 ronden van 2km geprogrammeerd met daartussen eventjes uit het water lopen voor het publiek. Daar kreeg ik van Niko te horen dat ik 1 minuut achterstand had op de eerste, terwijl ik niet had gezien dat er iemand weggezwommen was. In de tweede ronde kreeg ik het dan nog aan de stok met een kwal. Maar gelukkig zorgde die crème er voor dat ik weinig hinder hiervan ondervond. Na 2 ronden bedroeg mijn achterstand 2 minuten. Nu kon het fietsen en mijn inhaalrace beginnen. Na 13km fietsen had ik Novakova te pakken en had ik even het idee dat ik al op kop van de wedstrijd lag tot Niko me toeriep dat ik 1’30” achterlag. Op wie? Op de Amerikaanse Gallov, die zelfs nog net voor Novakova uit het water was gekomen. Het duurde uiteindelijk tot km 70 alvorens ik eindelijk lag waar ik ook hoopte te eindigen: plaats 1. Ik kon continu hetzelfde fietstempo rijden en na 3u23’ fietsen wisselde ik de fiets voor de loopschoenen. Ik dacht er direct een goede vaart in te steken omdat ik 2 minuten voorsprong toch wat nipt vond. Op het einde van de eerste loopronde (in totaal 4 x 7,5 km), stak Gerrit Schellens me voorbij en hij zei me dat de buit al binnen was, maar zeker was ik daar nog niet van. Er kan namelijk zoveel gebeuren in lange triatlons. Pas in de laatste ronde was ik zeker van mijn stuk. Toen nam ik ook wat gas terug en kon ik genieten van de sfeer. Je wordt nu eenmaal niet elke dag wereldkampioen, hé. De aankomst en het daarop volgende ererondje (natuurlijk niet de volle 7,5 km) was echt een kippenvelmoment. 

Daarna was het alleen nog genieten: zelfs van de dopingcontrole, want ik moest toch al dringend plassen tijdens het lopen. De medailles werden uitgereikt door kroonprins Frederik van Denemarken. ‘s Avonds was er dan nog een 2e prijsceremonie en toen heb ik ook kunnen genieten van een glaasje wijn. Wel maar tot middernacht, want dan sluiten alle zaken in Denemarken hun deuren. Maar niet getreurd, de volgende dag gingen we al vroeg terugrijden naar België. Leuk was de aandacht die mijn titel dan toch heeft gekregen in de Vlaamse pers. Dat deed enorm deugd. Wat nog meer deugd deed was de drink die de club had georganiseerd in café de Bourgondiër en waar veel familie, vrienden en sympathisanten waren. Dinsdag ben ik dan 3km gaan zwemmen, omdat ik dat toch (nog) niet kan laten en daarna ben ik naar Brussel gereden om Rutger een hart onder de riem te steken  bij laatste hoorzitting en mogelijk uitspraak. Nadat hij werd vrijgesproken was iedereen bijzonder blij en opgelucht. Gerechtigheid is geschiet. Vandaag, donderdag, kwam dan nog de melding dat hij nu van het WTC, de organisatie die Ironmans wereldwijd organiseert, ook weer mag deelname aan de Ironmans en dat hij zijn 5e plaats van vorig jaar terug krijgt. Dat zal hem wel een mentale opkikker geven nu hij op stage zit in Font Remeu ter voorbereiding van zijn comeback. Ik denk dat hij ons allemaal nog aangenaam zal verassen met puike prestaties, zelfs dit jaar nog.

30 juni 2005

Wat ik had voorspeld is inderdaad uitgekomen: het was de vorige week zéér hectisch. Maar alles is gelukkig in orde gekomen. Ik heb vorige zaterdag zelfs nog even de tijd gehad om met mijn ma, zus en Rudi te gaan shoppen. Het resultaat: 1 rok en een paar schoenen rijker en 120 euro armer.

Het feit dat ik reeds 2 van de 3 proeven voor topsportcoördinator achter de rug heb stemt mij tevreden. Vorige week donderdag ben ik bij een arbeidspsychologe langs geweest. en 's anderendaags heb ik een schriftelijk examen afgelegd bij de VTDL. Amaai, dat was toch niet zo simpel; ik had wel wat andere vragen verwacht. Op sportief vlak was wel het relatief kalm, uitgezonderd een lactaattest in het lopen. Maar Jan (Olbrecht) was lief voor mij en ik moest die ellendige 600m max op 't einde van de test niet doen. Ondertussen is mijn MERCKX-fietsje ook volledig in orde gemaakt, met dank aan Gerrit De Pauw.

Zondag ben ik dan met mijn papa naar Sankt-Moritz vertrokken. Het is alweer voor de 5e maal dat ik daar ga trainen. Het is dan ook zalig in hotel Stahlbad. Maar hier val ik in herhaling, zeker? Er zijn ook steeds andere atleten waarmee je na de trainingen een babaltje kunt staan. Gelukkig is het hier wat frisser dan in Vlaanderen. Voorla voor het slapen maakt dat een groot verschil. De eerste dagen van zo'n stage verlopen meestal rustig. Toch voel ik mij op dit moment enorm stijf van de eerste krachttraining (een nieuw schema, weet je) - vooral kuiten, triceps en borstspieren doen pijn. De 6,2 km zwemmen was vanochtend dan ook geen pretje. Als je dan nog weet dat ik 's voormiddags met de fiets nog in een hels onweer heb getraind en nu nog wat met de maag sukkel (krampen en misselijkheid), dan kan ik moeilijk zeggen dat ik mij nu helemaal happy voel. Maar de vooruitzichten zijn prima: morgen wordt het droog weer en vrijdag is Niko hier, samen met mijn moeder. Niet dat ik niet geniet van het gezelschap van mijn vader, integendeel. Hij is er altijd voor mij geweest en dat zal zeker nog lang zo blijven.

20 juni 2005

Zaterdag zijn Niko en ik samen met Celine Rositano die ook uitkomt voor een Franse club naar Beauvais gereden. Gelukkig ligt Beauvais niet zo ver als les Sables zodat ik aldaar nog in alle rust het fiets- en loopparcours kon verkennen. Het weer was zoals hier in België: hééét! Gelukkig was het zwemmen zonder wetsuit. Na een voor mijn doen goede start dacht ik dat ik goed bezig was en ik nestelde me in alle rust in de voeten van diegene voor mij. Maar niets was minder waar en mijn verbazing was dan ook groot toen we na 650m de eerste en enige boei op het parcours ronde en ik een groep voor ons zag uitzwemmen. Ik kwam uiteindelijk als 10de uit het water. Doordat er 2 atleten op 30 sec en nog eentje tussen de eerste en onze groep reed, was ik direct op achtervolgen aangewezen. In de rondjes van 5km (4x af te leggen) zat gelukkig een knikje gevolgd door een stuk vals plat waardoor ik mijn medekompanen uit het wiel reed en er dus niets anders opzat dan net als op de Spelen alleen te proberen het gat te dichten. Wat me in Athene helaas niet lukte ging nu wel, net voordat we onze eerste ronde hadden beëindigd. Zo zat ik comfortabel in een kopgroep van 4 maar had ik wel al heel wat energie verspeeld.

We hadden wel 30sec voorsprong bij het ingaan van ronde 2 op groep 2 waar ik dus net daarvoor uit was ontsnapt. In mijn groep had ik er slechts eentje te vrezen: Virginie Jouve (4de op de wereldbekerwedstrijd van Madrid 2 weken terug en toen 2de looptijd). ik kwam als 3de de wisselzone in (en uit) en daarna werd het een nek aan nek race tussen ons beide. In een sprint achtte ik mezelf door mijn vele duurtrainingen kansloos, dus moest ik iets anders proberen. Maar meer dan 10m voorsprong heb ik nooit gehad. Sprinten dus, of toch iets wat daar op leek wat mij betreft. Een tweede plaats was dus mijn deel. De clubleiding van Montpellier was tevreden en ikzelf ook wel.

Na een verfrissende douche (dat kon ik echt wel goed gebruiken) keerden we onmiddellijk daarna alweer huiswaarts.

Deze week belooft heel druk te worden: trainen, trainingsschema's maken, dokterbezoek, valies pakken, vergaderen, examen afleggen voor mijn vacature, naar de fietsenmaker gaan, ... Helaas zal er alweer geen tijd zijn om naar de kapper te gaan (mijn haar wordt wel echt lang) of te gaan shoppen voor een kleedje voor de trouw van mijn zus op 23 juli (ik ben nl. pas op 20 juli terug van hoogtestage). Hopelijk vind ik voor mijn vertrek volgende zondag nog wat tijd om jullie nog wat nieuws te brengen.

.

18 juni 2005

Het is nu 07u30 en ik ben aan het inpakken om naar Frankrijk te reizen. Morgen neem ik in Beauvais deel aan mijn 3de Grand Prix wedstrijd van dit seizoen en normaal gezien ook mijn laatste. Ik heb er nu ook al mijn eerste trainingsblok in aanloop naar het WK lange afstand opzitten en dus vrees ik wat voor mijn snelheid. Ik ben er nu echt wel op gebrand een top 3 plaats in de wacht te slepen. Iets waar de club van Montpellier op hoopt en ook eigenlijk wel verwacht. De trainingen zijn in elk geval goed verlopen. Wel heb ik nog altijd last van mijn voet, maar dat kan naar het schijnt wel nog 2-3 maand aanslepen. Dus bijna tot mijn slotwedstrijd in Hawaii. Ik heb in het fietsen wel wat gezelschap opgezocht. Dagdagelijks vertrekt hier in Lommel een groep wielertoeristen; ze doen ergens tussen 75 en 100km. Dat maakt de trainingen zeer aangenaam. Soms wordt er rustig gereden en soms wordt er ook wel gekoerst. Vooral als ze hun stal hebben geroken en we Lommel alweer naderen. Ook het weer is nu wat aangenamer. 

Dinsdag heb ik meegedaan aan een wedstrijdje georganiseerd door SPORZA-radio in aanloop naar de 'Tour de France'. We moesten op een hometrainer in 2 minuten zoveel mogelijk meters afleggen - in elk geval meer dan je concurrent. Ze gaan daarbij op zoek naar de 'Snelste Benen van Vlaanderen'. Het resultaat hoor je op 12 juli.

Volgende verslagje op maandag.

8 juni 2005

Het is alweer een hele tijd geleden dat jullie hier nieuws hebben kunnen lezen. Het is dan ook na Les Sables d’Olonne heel hectisch geweest. Ik wist trouwens niet dat Les Sables zo lang rijden was: 900km via Parijs. En ik die dacht dat het al druk was op de ring van Antwerpen of Brussel. Op de terugweg zijn we dan maar over gewestwegen gereden. 's Middags hebben we dan gegeten in een echt ‘routiers’ restaurant, vol met gespierde vrachtwagenchauffeurs. Spannend zeg.

De heenreis op zaterdag 28 mei was zwaar door de warme temperatuur. Dan was het 's anderendaags op de wedstrijddag al veel minder: regen, wind en koud. Stel je voor: je neemt eerst een verfrissende duik in de Atlantische Oceaan (watertemperatuur 13°) om vervolgens naar je fiets te sprinten om dan 8x2,5km lange rondjes te maken in de gietende regen, waarbij de temperatuur al niet veel hoger lag, om tot slot 2 rondjes te lopen waarvan de helft over het strand. Van een tof uitstapje gesproken. Helaas miste ik de kopgroep van 4 na het zwemmen, fietste ik (te) voorzichtig als laatste in een groep van 15 atleten en verloor ik de sprint voor de 3^de plaats.  Als klap op de vuurpeil verbrandde ik 's avonds mijn gehemelte door een wel heel heet hapje.Tot op heden heb ik daar nog altijd last van.

Na de lange terugreis van maandag 30 mei mocht ik als gast een uurtje bij ATRIAC mijn armen en benen strekken, wat enorm deugd deed. De rest van de week werd als volgt ingevuld: dinsdag 2x 1u30’ zwemmen en 3u fitness, woensdag fietsen met Leon Vanhulsel en lopen, waarna ik vlug naar Leuven ben gereden voor de testdag. Zes atleten waren komen opdagen. En we hadden dan nog het geluk om de atletiekpiste te mogen delen met Kim Gevaert. Terwijl zij en haar trainingsgroep sprintjes trokken deden onze atleetjes hun best om een 3km zo snel mogelijk te lopen. En 't mag gezegd worden: er zit nog talent bij onze jeugd. Dus kan ik achtereen met een gerust hart afscheid nemen. Er is aflossing van de wacht. Deze testen liepen wel wat uit zodat ik mij door Niko moest laten vervangen op de looptraining van ‘triathlon for fun’. Donderdag moest ik zelfs mijn uurtje tennisles laten vallen wegens geen tijd; zwemmen, lopen en fitness plus vergaderen met de topsportcommissie in Leuven. Ik was zelfs pas na middernacht thuis. Vrijdag wederom zwemmen, fietsen en lopen, evenals zaterdag. Zondag heb ik dan voor mijn ventje gesupporterd in de tennis en tussendoor ben ik gaan fietsen en lopen.

Ook deze week is best druk geweest: afwisselend werd/wordt er 2x en 3x daags getraind. Morgen heb ik dan ook nog eens vergadering met de denkcel triatlon van de Vlaamse trainersschool. Maar eigenlijk ben ik blij dat ik de kans heb om me met zulke zaken bezig te houden, naast mijn trainingen. Ik klaag dan wel dat ik het druk heb, maar ik heb niet liever. Het enige wat me op dit moment stoort is een klein ongemak aan mijn voet/teen: het Morton syndroom of zo. Mijn voetgewelf was er niet echt meer waardoor er een zenuw knelde thv. mijn klein teentje. Zolen moeten nu de oplossing brengen. Het spijtige is dat een ingeklemde zenuw nog lang van zijn oren maakt waardoor ik vaak 'elektrische prikkels' voel t.h.v. mijn teen. Jan (Olbrecht) lacht daar een beetje mee en zegt dat ik nu mijn eigen elektriciteit opwek. Het is helaas niet echt een aangenaam gevoel. Maar we sleuren ons er wel weer doorheen. Zoals altijd.

23 mei 2005

Gisteren stond de Grand Prix wedstrijd van Dunkerque op het programma. Omdat ik me op het einde van de week verschrikkelijk stijf en vermoeid voelde (t.g.v. mijn nieuw krachttrainingsprogramma, dus met dank aan Frank) had ik er geen goed oog op. Gelukkig was de autorit niet lang en was er bij aankomst zaterdag nog tijd om de benen te strekken en het parcours te verkennen. De zon scheen, maar warm was het zeker niet en er blies een stevige wind. Ook het water was bijzonder fris: 13 °. En weet je wat nog erger was: het zwmwater krioelde van de kwallen. "Een reden te meer om hard te zwemmen", moet ik wel gedacht hebben want ik kwam vlot als 3de uit het water. Tijdens de 4 rondjes fietsen werd er tal van keren gedemarreerd en varieerde daardoor de snelheid tussen de 30 en 45 km/u. En iedereen die me kent weet dat ik niet echt 'fan' ben van deze tempowisselingen. Daarbij verliep de wissel naar het lopen niet echt vlot, waardoor ik pas als 8ste aan de 5km begon. Die mislukte wissel zorgde voor een adrenalinestoot: ik ben heel snel beginnen lopen en ik heb dat later cash moeten betalen. Een 5de plaats was mijn deel, terwijl ik toch zeker de winnares aan kan. Aan mij dus om dat volgende week in les Sables-d'Olonnes te bewijzen. Uitgerust zal ik waarschijnlijk wel zijn, want veel training staat er niet op het programma. Maar natuurlijk zijn alle dagen wel weer goed gevuld met o.a. tandartsbezoek (bah), concert Marco Borsato, schoenzolen ophalen (want kwetsuur voetzool), cv opmaken voor vacature topsportcoördinator van de VTDL, trainingsschema's schrijven, een deel van trainingscursus triatlon herschrijven en nog tal van normale huishoudelijke klusjes (boodschappen doen, eten maken, afwassen,...).

Tot slot wil ik nog kwijt dat op woensdagnamiddag 1 juni (in Leuven) er door de VTDL een testdag wordt georganiseerd met het oog op het opstarten van de topsportschool in september. Ben je minimum 14 jaar (geboren in '91) en bezeten van zwemmen en/of lopen (triatlon of duatlon dus) en zwem je minimum 6'30" op 400 crawl en loop je als meisje 13' en als jongen 12', dan kan je je hiervoor inschrijven. Heb je vragen? Surf dan naar de VTDL-website of contacteer iemand van de federatie of mezelf. Eén ding is zeker: je moet het proberen!! Je zal er zeker geen spijt van krijgen!!

14 mei 2005

Misschien heb je vol ongeduld zitten wachten op het resultaat van mijn tweede wedstrijd van dit seizoen, de supersprint triatlon van Montpellier op 1 mei (al zo lang geleden dus). Tja, ik reisde de vrijdag voor de race met mijn pa en beloftevolle atlete Karolien Geerts met de TGV naar Montpellier, ik heb zaterdag al mijn materiaal gekregen om mijn nieuwe fiets te monteren. Zondag werd dan een veel te korte wedstrijd gedaan - daarvoor wordt ik echt te oud: 350m zwemmen in 2 rondjes samen met de mannen (ik voelde me net als die atleet in het clipje op het forum van de VTDL), 10km fietsen in 5 rondjes en 2,5km lopen in 2 rondjes. Resultaat: zwemmen: OK, wissel 1: slecht; fietsen: slecht; wissel 2: OK en lopen: OK. Ik werd uiteindelijk dus derde (op vijf!). Maar een goede training was het alleszins, zeker met het oog op de volgende 3 wedstrijden: sprinttriatlons (dus gelukkig al 2 keer zo lang) in Frankrijk.

Op 7 mei was ik op blitzbezoek in Boedapest. Ik ben namelijk atletenafgevaardigde binnen de Europese Triatlonunie (ETU) en mag daarom zetelen in de raad van bestuur. Het was een interessante vergadering waarin de toewijzing voor het EK 2006 gebeurde (Autun - Frankrijk op 24 juni) en voorbereidingen werden getroffen voor het congres van 19 augustus in Lausanne. Afgelopen zondag was er dan mijn eerste tochtje op mijn nieuwe fiets: een Merckx-fietsje. En ik voelde me direct goed op de fiets: oef.

Door mijn drukke programma zat ik de laatste dagen wel wat op mijn tandvlees. Een herpesaanval was het gevolg en een beetje nors t.o.v. iedereen die het waagde in mijn buurt te komen. Gelukkig kondigen de volgende 2 weken zich heel wat rustiger aan, zodat ik op 22 en 29 mei nog eens kan laten zien dat iemand van 35 jaar nog best snel kan zijn. Hopelijk wordt het weer nu vlug beter zodat ook het zwemwater wat kan opwarmen. Ik hou mijn hart vast voor al diegene die morgen in de Belgische seizoensopener in Leuven in het koude water springen. Ik ben blij dat ik alles vanaf de kant kan overzien. Nu alleen nog hard duimen voor mijn atleten. Van één ding ben ik overtuigd: ze hebben er keihard voor gewerkt en zijn er 100% klaar voor. Dus: GO FOR IT!!

28 april 2005

Om te beginnen 2 cijfers: "37" kindjes voor de zwemloop afgelopen zaterdag in Lommel (met heel wat kleine kampioenen ertussen) en ook meer dan "30" ingeschrevenen voor de cursus "Triatlon 4 Fun". Een succes toch wel. Of ze nog even enthousiast gaan zijn na mijn eerste looptraining op 4 mei is nog af te wachten. 

We starten nu met het tweede luik van dit seizoen, zijnde het ‘Vive la France’ deel. Voor even ben ik lid van de ‘Montpellier Club de Triathlon’. Aanstaande zondag neem ik in Montpellier deel aan de internationale ‘super-sprint’ triatlon over een afstand van 350m zwemmen - 10km fietsen en 2,5km lopen. Toen ze me na de Ironman van Zuid-Afrika vroegen waar mijn volgende wedstrijd zouden  plaatsvinden stonden ze allemaal verstomd. Dit is dus een kwestie van uitersten. Karolien Geerts (16 jaar jong en mijn gedoodverfde opvolgster?!) gaat met me mee. Mijn pa zal ons begeleiden.

Dit is de eerste van 4 Franse wedstrijden. De volgende 3 zijn in het kader van de Franse Grand Prix (22 en 29 mei, plus 19 juni). 

De afgelopen week heb ik vooral veel afgezien in het fietsen: altijd moederziel alleen en veel tegen de wind. Natuurlijk: een goede training, vooral naar Hawaï toe. Maar in tegenstelling tot Rutger is de wind bij mij nog altijd niet mijn vriend. En 'de onderhandelingen' lopen even stroef als die van de regering in het dossier van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde denk ik. Alleen ga ik er zeker mijn tanden niet op stuk bijten en zal ik tegen Hawaï er wel voor zorgen dat de wind mijn beste vriend is. Misschien lukt het al stukken beter met mijn nieuwe fiets die ik volgende week eindelijk hoop te kunnen inrijden. Op mentaal vlak zal het in elk geval wel lijken dat het stukken beter bolt. Zoals dat vandaag ook in de tennisles met een testracket het geval was. Maar ik zal later nog wel merken dat het helaas niet de racket/fiets is maar wel de techniek/het trappen. Denk maar aan het liedje uitgebracht naar aanleiding van het WK wielrennen in Zolder: "rijden, rijden, rijden, stompen, stompen, stompen,..." Ik zing dat continu als ik langs het kanaal tegen de wind in aan het rijden ben. Ik hoop altijd dat Tom Boonen me dan voorbij snelt zodat ik zijn wiel kan pakken, maar helaas heb ik die eer nog niet gehad.

18 april 2005

Het was een heel rustige trainingsweek en er was verder ook weinig gepland. Dus had ik zondag zeer frisse benen om aan de 'Grensloop' in Lommel mee te doen: 13,8km in een bosrijke omgeving (alles wel op asfalt), georganiseerd door de Lommelse brandweer. En ik moet zeggen dat ik meer dan tevreden was met mijn resultaat: 11de in de totaaluitslag (1ste dame) in 48'37". Omgerekend naar 10km 35'13" of naar de marathon 2u27'47", dus 10' achter Paula Radcliffe in Londen. Kon ik dat tempo maar volhouden, hé. Bij de mannen won triatleet Gerrit Schellens in 43'26". Ik ben ook weer met krachttraining begonnen en dat heb ik goed gevoeld. Amai, stijf!!! Verder heb ik me vooral verveeld, zeker nu dat Niko een druk tennisprogramma (lees: training/les geven) heeft. Dan belooft het deze week een pak drukker te worden, zowel qua training als extrasportief (2 vergaderingen). Maar waar ik vooral naar uitkijk is de start van "3athlon for fun" in Lommel op vrijdagavond (dus allen daarheen: cafetaria zwembad Lommel om 20u) en de zwemloop voor 6- tot 13-jarigen (ook in het kader van "Triatlon - Sporttak in de Kijker") op zaterdag vanaf 14u in het zwembad van Lommel. Ik hoop op een massale opkomst voor beide evenementen. O ja, en ik geef de looptrainingen op woensdagavond, zodat iedereen op 14 augustus in Lommel met alle gemak de triatlon zal kunnen afwerken. Ik kijk er al naar uit.

9 april 2005

Mijn korte vakantie zit er alweer op. Treuren doe ik daar wel niet om; stilzitten is niet aan mij besteed. Maar dat heb ik ook de voorbije weken niet echt gedaan. De tennisstage met de jeugd van TC Beringen in Spanje is 100% meegevallen: 24 toffe kinderen, sympathieke trainers/begeleiders én gezellige ouders/sympathisanten. Ik heb me daar geen seconde verveeld: gezwommen, gelopen, getennist natuurlijk en gezellig gekletst met een drankje en een hapje.

Maar nu volgt dus weer het echte werk. Aangezien mijn volgende hoogtepunten nog veraf liggen (BK kwart, WK lange afstand en IM Hawaï) geeft coach Jan Olbrecht de voorkeur aan een rustige opbouw. Dat kon ik de voorbije week zeker gebruiken, want ik heb wat last gehad van een wondje aan mijn kleine teen dat begon te ontsteken. Gevolg: een warme, roodgloeiende teen en onmogelijk om schoenen aan te trekken en deftig te stappen, laat staan te lopen. Ook het zwemmen was eerder een martelling: 'pikken' dat het deed zeg. Dit weekend belooft nog druk te worden. Vanavond zaterdag ben ik uitgenodigd bij mijn zus Mieke. Het is alweer een tijdje geleden dat we elkaar hebben gezien, dus we gaan wat bijpraten. En er zijn genoeg gespreksonderwerpen met haar huwelijk in het verschiet en het feit dat ze zwanger is. Ik ben blij voor haar (en misschien ook een beetje jaloers). En zondag is een andere grote dag: mijn grootmoeder ('pit' voor de familie) wordt 98 jaar en er is een brunch voorzien om dat te vieren. Vermits dit de eerste keer in zowat 8 jaar is dat ik op haar verjaardag nog eens in België vertoef mag ik dit zeker niet missen. Ook tof om dan nog eens gans de familie te zien.

Ik zou het tot slot nog even wil hebben over het feit dat de triatlonfederatie een belangrijke stuwende kracht heeft verloren aan de Vlaamse Gemeenschap. Ik hoop dat Jul op het kabinet van minister Anciaux samen met dhr. Ivo Van Aken veel kan doen om het topsportklimaat in Vlaanderen te verbeteren. Als Jul deze job met dezelfde verbetenheid aanpakt als zijn job als technisch directeur en nationaal coach van de VTDL, dan ziet het er voor de Vlaamse atleten zeer goed uit. Jul, bedankt voor alles! Zonder jouw motiverende woorden en steun had mijn carrière er nooit zo mooi uitgezien.

28 maart 2005

Ik ben al weer bijna een week thuis. Ik had een beetje schrik dat ik me ging vervelen, maar dat bleek zo niet te zijn. Verre van, zelfs. Dinsdag kwam de voorzitter van de 'Lommelse Triatleten' me oppikken op Zaventem. Je gelooft het misschien niet, maar ons vliegtuig was 20 minuten te vroeg en 20 minuten later stond ik al buiten. Rond 14u30 zag ik eindelijk mijn ventje, na 5 en een halve week!! Hij was nog geen haar veranderd. Hij moet me wel erg hebben gemist, want toen ik 's avonds vroeg of hij eventjes mee wou gaan zwemmen heb ik niet lang moeten aandringen.

Woensdag was enorm druk. Om 9u vertrok ik met de trein naar Gent. In het sporthotel (naast de topsporthal) was er een persconferentie naar aanleiding van 'Triatlon - Sporttak in de Kijker'. Wat uitleg: jaarlijks kiest BLOSO een sporttak die gedurende één jaar extra subsidies krijgt om promotie te voeren en hun sport bekent maken bij het grote publiek. Voor meer informatie kan ik alle geïnteresseerden de websites van de 'Vlaamse Triatlon- en Duatlonliga' en het 'BLOSO' aanbevelen. Voor mij was heel wat eer weggelegd: ik ben namelijk meter van deze organisatie, terwijl Benny Vansteelant peter is. Ik hoop natuurlijk dat alle initiatieven (triatlon en duatlon for fun, zwemlopen voor jongeren, zomertoer,...) een groot succes worden en dat we mekaar aldaar ontmoeten. 's Avonds werd dan nog officieel het startschot gegeven in het bijzijn van de Vlaamse clubs.

Donderdag was een relatieve rustdag zodat ik wat op adem kon komen. Ik heb wel nog eens mijn tennisracket ter handen genomen, maar het was er aan te zien dat dat al 6 weken geleden was (nog miserabeler dan anders).

Vrijdag lag me al voor de 2de keer deze week een grote eer te wachten: ik kreeg namelijk van de Provincie Limburg de 'Zilveren Laurier 2004', de belangrijkste sportprijs in Limburg (en slechts 1 maal in een carrière te winnen). Hebben de voorgaande jaren gewonnen: Kim Clijsters, Stefan Everts, Bob Maessen, ... Ik verkeer dus in zeer goed gezelschap.

Zaterdag organiseerde mijn club een provinciale trainingsdag; ikzelf heb met de anderen gezwommen en gefietst. Lopen zat er voor mij niet meer in: mijn benen deden toch nog wel wat 'zeer'. 's Avonds ben ik voor mijn ventje zijn zaalvoetbalploeg (IST Cocoon Ham) gaan supporteren in Hasselt. Helaas verloren ze.

Op zondag ben ik met mijn vriendin Vicky een uurtje gaan tennissen; we hebben ons goed geamuseerd. Gelukkig had ik een goede dag zodat ze een paar ballen heeft teruggekregen. En rond 17u00 ben ik voor het eerst sinds de Ironman gaan lopen en eigenlijk ging dat wel goed. Verder heb ik veel achter de computer gezeten om trainingsschema's te schrijven. Ik heb mijn 'poulains' ter compensatie maar ineens wat extra werk gegeven omdat ikzelf nog verlof heb (grapje). Vandaag was gelukkig weer een rustig dagje. 's Morgens heb ik Leon Vanhulsel uit zijn bed gehaald om met hem 2 uur te fietsen. Verder nog enkele huishoudelijke taken uitgevoerd en natuurlijk mijn koffers gepakt, want morgenvroeg vertrek ik met Niko en KTC Beringen voor een weekje naar Salou. Mijn fiets laat ik thuis, maar mijn zwemgerief en loopspullen heb ik bij. En natuurlijk ook een tennisracket. Maar ik vrees dat ik vooral veel tennisballen langs mijn oren zal zien vliegen. Maar als ze te veel met mijn voeten spelen zal ik iedereen eens meenemen voor een looptochtje, zodat ik niet al te depressief wordt. Zo zal mijn laatste vakantieweekje ook weer snel voorbijvliegen. Maar niet getreurd: ik heb allang weer zin om te trainen en af te zien.

21 maart 2005

Net als vorig jaar ben ik het seizoen 2005 relatief vroeg begonnen. Na een fantastische trainingsstage van 4 weken in het zonovergoten Potchefstroom reisden Jul en ik afgelopen woensdag naar Port Elizabeth. Goed geladen, want ik was net daarvoor voor de ganse familie cadeautjes gaan kopen en ze wogen nogal veel - ik moest trouwens ook extra betalen voor dit toegenomen gewicht. In Port Elizabeth aangekomen stond iemand van de organisatie klaar om ons op te pikken. Die kerel heeft denk ik nu nog altijd rugpijn van mijn zware tas. De eerste dag restte er alleen nog wat tijd om rustig iets te gaan eten en dan te slapen. Om 21u30 lag ik al in bed, kwestie van naar de wedstrijd toe aangepast te raken aan het vroege uur.

Om 7uur donderdagochtend zaten Jul en ik rustig aan de ontbijttafel. De volgende dagen zouden echter wel goed gevuld te zijn. Donderdag zijn we eerst het fietsparcours gaan verkennen. Dit was met 15km verlengd t.o.v. vorig jaar. 's Middags heb ik me dan laten registreren voor de wedstrijd en 's avonds hebben we een deel van het het loopparcours verkend. Vrijdag ben ik om 7uur eerst in de zee gaan zwemmen, daarna hebben we in een café-tje aan het strand ontbeten. 's Voormiddags volgden nog de persconferentie en de briefing. In de namiddag ben ik dan nog wat gaan lopen en 's avonds was er de pastaparty. Alleen was de pastasalade "niet om te vreten", dus zijn we elders gaan eten. Maar goed ook, want tal van atleten klaagden van buikkrampen en misselijkheid.

De dag voor de wedstrijd is dan meestal een lange "kwelling": je beweegt wat, maar het blijft verder voornamelijk beperkt tot wat eten en rusten. De fiets en al het ander materiaal moesten al in de wisselzone worden geplaatst. 's Avonds ben ik dan om 21uur gaan slapen en om 4u30 ging het alarm al terug af. Jul had brood, bananen en honing gekocht als ontbijt. Om 5u30 ging het dan richting wisselzone. Aan de lucht te zien beloofde het een mooie, warme dag te worden. De wind blies al goed, maar het werd naargelang de dag vorderde alleen maar erger (ze noemen PE niet voor niets "the windy city"). Na alles nog eens te hebben gecheckt, mijn banden te hebben opgepompt en mijn voeding voor op de fiets te hebben klaargelegd maakte ik me klaar voor de start. Nog een 4-tal keer naar de WC hollen (door de zenuwen), wetsuit aantrekken en dan met de nodige zenuwen wachten op de start.

Het bevrijdende startschot kwam er om exact 7uur. Met z'n 806-en begonnen we aan een lange zware dag. Het zwemmen was 2 rondjes van 1,9km. De start in de zee is altijd zwaar, in de branding met al die golven, maar eens weg liep het wel goed. Op het einde van de eerste ronde had ik het geluk dat 2 golven me bijna met mijn buik tot op het strand hadden gestuwd. Tijdens de tweede ronde dubbelde ik al enkele atleten en was het ook uitkijken naar tegenliggers die hun eerste ronde beëindigden en wat verdwaald waren (of zwom ik uit koers ?). In elk geval heb ik bijna 3km moederziel alleen gezwommen. Eens uit het water kreeg ik zo'n stevige golf over mij dat ik even niet wist wat boven of onder was; ik verloor mijn badmuts. Gelukkig had ik mijn zwembrilletje onder mijn badmuts  - ik had vrijdag tijdens de training namelijk hetzelfde voor. De wissel naar het fietsen verliep vlot en als 2de vrouw begon ik aan de 180km. Al vlug had ik de Tsjechische Novakova te pakken (nog voor de plaat van de 10km). De eerste 15km van de 60 (we moesten 3 ronden doen) was bergop en de wind zat tegen. Vooral in de derde ronde was dit goed te voelen. Daardoor lag het deelnemersveld ook ver uiteen, zodat ik vaak moederziel alleen aan het fietsen was. Na ronde 1 kwam ik door in goed 1u40min, ronde 2 in 3u20min. Dus ik hoopte stiekem om binnen de 5uur mijn fietsen af te werken. Helaas was de wind in kracht toegenomen en was mijn bobijntje na 150km zo stilletjes aan op. Na 155km kwam Natascha Badmann als een sneltrein over mij. Maar daar had ik me wel aan verwacht. Alleen vroeger, want in mijn eerste Hawaii-race passeerde ze me al na 40km, vorig jaar na goed 60km. Ik maak dus progressie. Ik kreeg de laatste 20km ook last van krampen in mijn hamstrings en in mijn buik.

Toen ik na 180km van mijn fiets kwam dacht ik: "Oei, moet ik nu echt lopen?" Ik jogde rustig naar de tent, heb even het toilet bezocht, werd ingesmeerd met zonnecrème (maar niet voldoende, want ik zie er zo min of meer uit als een "kreeft zonder scharen"), trok mijn schoenen aan en weg was ik. Voor de ganse marathon kreeg ik gelukkig iemand mee op de fiets omdat ik 2de vrouw was. De eerste 10km heb ik met wat buikkrampen en 'steken in de zij' erg afgezien. Toch liep ik de vierde kilometer in 4min14s. Te snel dus; ik heb wat gas teruggenomen. Ook in het lopen zat er een klimmetje in het parcours en daar ook had ik de wind pal op kop. Als je dan al 30km hebt afgezien doet dat echt pijn. Ik denk dat ik over 't algemeen een vrij constante marathon heb gelopen, want volgens mijn begeleider liep ik in de laatste 5km 13km/u. Gelukkig nam in de laatste loopronde de bewolking toe en werd de temperatuur iets dragelijker. Net na ik finisht begon het zelfs hard te regenen. Het doet toch zo deugd om te finishen, te meer daar ik mijn doel, een ticket voor Hawaii, binnen had. Bij aankomst werd ik gewogen en heb ik in de medische tent mijn voeten laten behandelen. Ook namen ze mijn temperatuur en heb ik een spuit gekregen om sneller te recupereren. Misschien is dit de reden waarom ik eigenlijk niet zo stijf ben als de andere keren na een Ironman. Of misschien komt het door de weldoende massage. Of het lekkere warme bad in mijn hotelkamer.

's Avonds zijn Jul en ik lekker gaan eten met een flesje wijn erbij en hebben we de laatste deelnemers over de eindstreep zien lopen. Het is tof te zien hoe overgelukkig en fier men is na het beëindigen van deze zware wedstrijd. Om middernacht was er dan nog vuurwerk. Zoals gewoonlijk sliep ik die nacht bijzonder slecht en was ik dus ruim op tijd klaar met inpakken, want maandagmiddag moesten we al vertrekken. Helaas misten we daardoor de party en de prijsuitreiking. Wel ben ik nog op de persbabbel geweest om 10u. Nu zit ik op het vliegveld van Johannesburg, wachtende op mijn vlucht naar Londen. Gelukkig heb ik via mijn 'frequent flyer card' voldoende miles bijeengespaard om in de businesslounge mijn 6 uren wachttijd nuttig door te brengen, o.a. met het maken van dit verslagje. Buiten gratis internet is er ook gratis eten en drinken; het is hier echt rustig vertoeven in die ruime zetels. Want niets is zo zalig als met de beentjes in de lucht onderuit gezakt in een zachte zetel te zitten, daags na een Ironman. Morgen zijn we terug thuis. Wat zal mijn ventje blij zijn (en ik ook).

20 maart 2005

KATHLEEN 2e IN IRONMAN ZUID-AFRIKA  

Kathleen is zojuist tweede geëindigd in de Ironman van Zuid-Afrika. Ze moest alleen de Zwitserse (en vijfvoudig winnares in Hawaii) Natascha Badmann voor zich laten. Kathleen kwam na 56 minuten als tweede vrouw uit het water, op zo'n twee minuten van de Tsjechische Novakova. Topfavoriete Badmann had op dat ogenblik goed vijf minuten achterstand op Kathleen. Tijdens het fietsonderdeel kwam Kathleen al snel op kop, en deze positie kon ze voor 3/4 van de 180km vasthouden. In de laatste 40 km werd ze echter gepasseerd door Badmann. De Zwitserse kon dan nog een 7-tal minuten uitlopen. Tijdens de afsluitende marathon kwam de eerste plaats van Badmann niet echt meer in gevaar, niettegenstaande Kathleen in de laatste 15km nog wat tijd kon goedmaken. Uiteindelijk won de Helveetse in 9.23.21, voor Kathleen (9.33.18) en de Britse Gross. Een verslagje van Kathleen zal nog volgen.

17 maart 2005

Gisteren hebben Jul en ik afscheid genomen van Magda en zijn we naar Port Elizabeth gevlogen. Nog drie dagen en dan is het zover: mijn eerste (grote) afspraak in mijn laatste internationale triatlonseizoen. Hier zal ik mij zondag moeten kwalificeren voor Hawaii. Daarvoor moet ik bij de eerste twee eindigen - de top-10 dames van Hawaii 2004 zijn wel al automatisch gekwalificeerd. Ik zie het nog steeds goed zitten. Uiteraard zal ik zondag moeten strijden tegen een zekere Natascha Badmann, de vrouw die de laatste jaren de Ironman in Hawaii heeft beheerst. Het zal dus niet gemakkelijk worden om hier met de hoofdprijs te gaan lopen, maar de wil om een Ironman voor 't eerst winnend af te sluiten is er nog steeds.

Toch blijft het allerbelangrijkste mijn kwalificatie voor Hawaii. En wat dit betreft zou het toch moeten kunnen lukken. Oorspronkelijk moest ik ook hiervoor afrekenen met ijzersterke concurrentes zoals de duatlete Erika Csomor (HUN), Sophie Delemer (FRA) en wereldkampioene Virginia Berasategui (SPA). Maar zij hebben één voor één om verschillende redenen afgehaakt. Nu nog afwachten hoe sterk de Argentijnse Barbara Buenahora en een aantal Europese duatletes zijn. We zullen er in ieder geval 'een lap op geven'.

Voor de geïnteresseerden: je kan de race vanaf zondagochtend live volgen via http://vnews.ironmanlive.com/.

13 maart 2005

Ik zit hier nu al een week alleen in Potchefstroom. Gelukkig is Jul Clonen (de nationale coach) hier nog en heeft hij op dit moment een goeie fysieke conditie. Dat was nodig, want deze week stond er heel wat fietsen op het programma. Maandag heeft hij ook nog wat extra moeten fietsen: ik moest 30km lopen en hij ging me met drank bevoorraden. Alleen kreeg hij een lekke band zodat ik veel in 't rond heb moeten lopen om toch nog wat te kunnen drinken. Jul zelf heeft met de fiets in de hand nog 5km te voet terug moeten stappen. Tijdens onze lange tochten hebben we ook nog het gezelschap gehad van Tereza, een Canadese atlete die zich in juni zich zal trachten te kwalificeren voor Hawaii.

Het weer valt dit jaar heel goed mee. Vorig jaar is hier zoveel regen gevallen dat we soms uit pure miserie binnen hebben gefietst. Dit jaar heb ik slechts 1x tijdens het fietsen met regen te maken gehad. Wel vallen tegen de avond soms heel felle buien die vaak gepaard gaan met het nodige klank- en lichtspel; na zo’n 15 minuten staat alles hier dan blank.

Bij Magda (onze gastvrouw) in de Kerkstraat in Potchefstroom was het deze week bijzonder druk. Er was namelijk een conferentie aan de gang. Telkens als die mensen in de eetzaal kwamen keken ze maar raar op: "Wat eten die?" moeten ze wel gedacht hebben. In Zuid-Afrika eet men over het algemeen vettig eten en veel vlees (daar beginnen ze ’s morgens al mee). En ik zat daar met muesli, fruit, yoghurt, sla, soep, brood, groenten zonder saus, vis, kip, … .

Vandaag zondag was de allerlaatste zware trainingsdag (bijna 6u trainen); vanaf morgen zijn de trainingen korter en minder in aantal. Dus heb ik tijd om mijn fiets te poetsen en alles in te pakken, want woensdag zijn we hier weg. Op naar Port Elizabeth voor de Ironman aldaar. Tof is dat ik het daar al wat ken van vorig jaar en dus weet waar ik aan toe ben. Ik ben er klaar voor, laat maar komen! De concurrentie is niet mals met o.a. Natascha Badmann (4x winnares van Hawaii), Erika Csomor (wereldkampioene duatlon en winnares van IM Austria) en vele anderen. Maar waarschijnlijk (lees: misschien) hebben ze ook schrik van mij, hé. We gaan er alles aan doen om ons ticket voor Hawaii binnen te halen (hiervoor moet ik bij de eerste twee eindigen). En als de mogelijkheid bestaat om zoals vorig jaar de wedstrijd naar mijn hand te zetten en winnend af te sluiten, dan zal ik dat natuurlijk niet laten. Het is altijd leuk om een seizoen met winst in te zetten. En ik mag kapot zitten na de wedstrijd, want dan kan ik lekker lang niksen in het vliegtuig en thuis nog wat vakantie nemen, plus naar Spanje gaan met de jeugdspelers van tennisclub Beringen en mijn ventje Niko. Dan kan ik lekker in het zonnetje liggen met wat 'sangria' en kijken naar de anderen die hard aan 't trainen zijn. Toch een zalig vooruitzicht, niet?

06 maart 2005

OPEN BRIEF

Rutger, ik vind het jammer dat jouw 'verdediging' de leden van de Disciplinaire Commissie van de Vlaamse Gemeenschap nog niet heeft kunnen overtuigen. Ik wil duidelijk stellen dat ik volledig achter jou sta en geloof in jouw onschuld. Als sportlui zich hebben gedopeerd, dan moeten ze hiervan de consequenties dragen; bij een bewezen vergrijp mag er (ook bij de 'toppers') zelfs een levenslange schorsing volgen. Niets staat immers boven de 'ethiek van de sport', ook niet de tienduizenden euro's die men zou kunnen verdienen. Natuurlijk zullen vele mensen die hier ook zo over denken jou beschuldigen, en dit kan je hen eigenlijk moeilijk kwalijk nemen. Maar ik heb voldoende redenen te geloven dat je 'clean' was/bent, Rutger. Sterkte! En 'keep on fighting'!

02 maart 2005

Het nieuwe seizoen is dan nu wel echt van start gegaan. Ik ben nu dik 2 weken hier. Dat triatlon/duatlon goed boert is eraan te zien: 2 jaar geleden waren we met z’n zevenen, vorig jaar met 10 en nu met 15. Het is bijzonder aangenaam met andere supergemotiveerde atleten te trainen. Je wordt daardoor zelf een beter atleet, zowel mentaal als fysiek. Omdat het thuis winter was heb ik sinds januari vooral veel gezwommen en gelopen. Hier in Potchefstroom wordt er ook meer gefietst. De temperatuur hier is dan ook bijzonder aangenaam: 30-35°. Dat was dus wel aanpassen geblazen bij aankomst hier - daarbij ook nog het feit dat we op 1300m hoogte trainen. Daarom waren de eerste dagen nog redelijk kalm. Bij aankomst bleek onze bagage nog in Londen te staan. En dat was niet de eerste keer. Ik begin al te geloven dat ze het erom doen. Dag 1 werd dan maar noodgedwongen gevuld met het kopen van het hoogstnodige, zoals bijvoorbeeld ondergoed. De 3 vrouwen van de groep (dokter Els, duatlete en toekomstig dokter Miek én ikzelf) hebben dan een pakje van 3 onderbroeken gekocht: een zwarte, witte en crèmekleurige. Een lijvige discussie over wie welke kleur was het gevolg. Gelukkig kwam de bagage vrij kort nadien en kon er van dan af gedaan worden waarvoor we naar hier zijn gekomen: trainen. Zo verloopt de stage zoals alle voorgaande: trainen, eten, rusten en slapen. De weinige ontspanningstijd wordt ingenomen door: discussiëren over trainingen en concurrenten (en ik die dacht dat dit een leraarsmicrobe was: alleen maar praten over school), iets gaan drinken in ‘die akker’, internetten. Ik ben hier ook al een keertje naar de cinema gegaan.  Er was ook een 2-daagse safari voorzien, maar die is letterlijk en figuurlijk in het water gevallen. Die ene regendag waren er trouwens ook weer enkele zieken. Blijkbaar komt diarree hier samen met regen, dus laat ons hopen dat het droog blijft en we niet zoals vorig jaar een hele ziekenboeg creëren.  Het enige ongemak dat ik tot hiertoe heb ervaren was een pijnlijk zitvlak van al dat fietsen. Ik moet zeggen dat ik toen verre van genoten heb van mijn tocht in de blakende zon. Hoe houden wielrensters het in hemelsnaam uit? Voor ik vertrok had ik ook schouderklachten, maar die lijken door de goede zorgen van Rob (kiné en duatleet op hoog niveau) onder controle. Spijtig voor mij vertrekt hij met de rest van de groep aanstaande zondag naar het koude België terug. Dan blijf ik hier met Jul achter. Gelukkig kreeg hij groen licht van de Raad van Bestuur van de Vlaamse federatie om mij de 2 daaropvolgende weken te begeleiden naar de Ironman van Zuid-Afrika. Ik ben hen hiervoor nog steeds zeer dankbaar. Ik zal trachten dit om te zetten in een knalprestatie op 20 maart. Maar om dit te verwezenlijken is het nu dringend tijd om me weer toe even te leggen op datgene waarvoor ik hier naartoe ben gekomen: trainen. Tot hoors.

15 februari 2005

Ik ben zondagmiddag goed en wel in Potchefstroom aangekomen. We hebben wel nog een dag op onze koffers moeten wachten, maar ook dit kon mijn vreugde niet temperen. Het is hier bij 'Magda' in de 'Kerkstraat' voor mijn namelijk mijn tweede thuis - reeds voor het vijfde opeenvolgende jaar bereid ik hier mijn seizoen voor. Met een nationaal team vol triatlon- en duatlontoppers zal ik hier dus gedurende een vijftal weken op hoogte mijn conditie moeten aanscherpen. De eigenlijke voorbereiding op de Ironman van Zuid-Afrika, die zal plaatsvinden op zaterdag 20 maart, is aangevat.

Het is een verademing om het gure Belgische winterweer te kunnen achterlaten en dit in te ruilen voor de zwoele Afrikaanse hitte. Het was de voorbije weken niet altijd even eenvoudig om mijn trainingsprogramma af te werken. Je hoort het regelmatig: na een olympisch jaar is het voor de atleten moeilijk om zich mentaal weer volledig op te laden voor een nieuw seizoen. Ook ik zat met dit probleem. Komt daar dan nog eens bij dat ik toch nog lang heb zitten twijfelen of ik er nog wel een jaartje zou bijdoen. En als het dan buiten pijpenstelen regent op het moment dat er een langere fietstraining staat geprogrammeerd, dan wordt een mens daar niet direct vrolijker van. Maar de moeilijkste periode lijkt nu achter de rug. Eens je hier arriveert heb je namelijk direct zin om er stevig in te vliegen. En het is alleen maar een extra stimulans dat je dit kunt doen in 't bijzijn van een aantal andere 'lotgenoten'. De eerste trainingen verliepen in elk geval opperbest.

12 februari 2005

Wil je zien hoe Ilse Heylen, Bob Maesen en mezelf het ervan af hebben gebracht bij "Tien voor Taal"? Dan kan je op dinsdag 15 februari 2005 omstreeks 21u05 afstemmen op NEDERLAND 1. Het eindresultaat zal ik niet verklappen, maar spanning is in ieder geval verzekerd. En ik kan je garanderen dat live deelnemen aan dit taalspel véél stresserender was dan mijn olympische race in Athene. Als dit geen cliché is?!

11 februari 2005

Morgenavond, zaterdag 12 februari, zal ik met het nationale team naar Zuid-Afrika vertrekken voor een hoogtestage. De volgende weken zal ik regelmatig de laatste nieuwtjes doorsturen.